|
Zapraszamy na nową stronę internetową |
| Teatr Lubuski: Zapraszamy do dżungli |
 W nowy rok Teatr Lubuski wkroczył z olbrzymim rozmachem. Na scenie roi
się od efektownych kostiumów, tańców, akrobacji, fikołków. Podczas
,,Księgi dżungli" dzieci, jak zahipnotyzowane, na ponad godzinę
zapominają o całym bożym świecie.
Robert Czechowski, dyrektor
zielonogórskiego teatru, jak ognia wystrzega się prostych
bajek z trzema aktorami w obsadzie. - Tu dzieci traktujemy poważnie
- podkreśla wielokrotnie. Wystawiając widowisko muzyczne ,,Księga
dżungli" udowodnił, że nie jest gołosłowny. Ale od
początku.
,,Księga dżungli"
to opowieść nie tyle o przygodach chłopca błąkającego się
pośród groźnych zwierząt i dzikiej natury. To rzecz o
poszukiwaniu własnej tożsamości, próbie odnalezienia
swojego miejsca w świecie. Pewnego dnia Mowgli orientuje się, że
wilki, małpy i węże nigdy nie będą jego prawdziwymi braćmi. Do
chłopca dociera, że powinien żyć wśród swoich, wśród
ludzi. Tylko jak to zrobić? Człowiek weźmie go za obcą, zdziczałą
i zezwierzęconą istotę. Dla mieszkańców dżungli zawsze
będzie intruzem, nieproszonym gościem. Kimś, komu za długo nie
patrzy się prosto w oczy
O tym, jak potoczą się losy Mowgliego dowiecie się już oglądając spektakl. Mogę jedynie zdradzić, że dawno w Teatrze Lubuskim nie było tak widowiskowego przedstawienia dla młodszych widzów. Na scenie widać mrówczą pracę aktorów i ich ogromne fizyczne poświęcenie. Zwinnie poruszają się po kilkupiętrowej kondygnacji, wykonują bardzo ryzykowne manewry. Skaczą, wiją się, hycają po prętach. Sprawiają, że widz w mgnieniu oka zapomina, że to przecież ludzie. Anna Haba bardzo wiarygodnie przemienia się w panterę Bagheerę. Nadaje jej sprężyste, kocie ruchy. Świetny w roli obłąkanego, żywotnego szakala, pochlebcy i sługi swego pana jest Wojciech Brawer. Dzieci na pewno nie będą chciały się rozstać z pociesznym, wdzięcznym i trochę fajtłapowatym misiem Baloo (w tej roli Janusz Młyński). Wzrusza, kiedy niczym strażak wywołany na akcję, zręcznie zsuwa się z trzymetrowego drążka. Podobnie jak zwinny i giętki Ernest Nita. Jego Mowgli to niezły trzpiot. Radośnie fika między prętami, chwyta się drążków i beztrosko na nich buja. Rozczarowuje jedynie scenografia. Już sam tytuł spektaklu przywodzi na myśl egzotyczną dżunglę, pełną lian, krzewów i drzew. Tymczasem na scenie widzimy tylko kilkukondygnacyjną konstrukcję złożoną z prętów, która przypomina rusztowanie na budowie. Cóż, bujna roślinność to już zadanie dla dziecięcej wyobraźni. Wrażenia wizualne wywołują za to kolorowa gra świateł i piękne, efektowne kostiumy, zwłaszcza ten papugi Ary. Barwnych kostiumów przewija się w spektaklu ponad 80. Zaprojektowała je Anna Chadaj, absolwentka warszawskiej ASP. Mocną stroną przedstawienia jest muzyka - porywająca i energetyczna, skomponowana przez Mateusza Pospieszalskiego z grupy Voo Voo. Aż chce się tańczyć, kiedy z głośników rozbrzmiewa ,,Piosenka małp". Skomplikowane układy choreograficzne to dzieło Maćka Florka, znanego jako ,,Gleba", zwycięzca pierwszej edycji programu ,,You can dance". Nad całością czuwał reżyser Jerzy Bielunas, doświadczony twórca widowisk artystycznych, gal telewizyjnych i recitali. Autorzy spektaklu dokonali czegoś niewiarygodnego. Przygotowali dynamiczne, barwne i wartkie przedstawienie, które przykuwa uwagę dzieci na dłużej niż dziesięć minut. Jeśli więc chcesz, żeby twoje dziecko zamilkło przynajmniej na godzinę, kup mu bilet na ,,Księgę dżungli".
|
| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|
