Kiedy Hanna Klepacka głosem Ducha Żołądka czy Kró­lowej Mrocznych Spisków za­grozi, że kto się uśmiechnie, ten jest konserwatywna piz..., widz może poczuć się nieswojo. I do­brze, bo „Pływanie synchronicz­ne" to sztuka nieprzyjemna. Zapowiada się sympatycznie. Filip, Paweł i Kajetan ochoczo wskakują do wanny i machając kończynami w rytm muzyki, przypominają sobie układ z cza­sów, gdy byli jeszcze pływakami synchronicznymi. W swoich białych kostiumach wyglądają zabawnie. Kajetan, ze swoją oponką - nawet groteskowo.

Później do głosu dochodzi jednak rozgoryczenie. Za komu­ny, gdzie wróg - było powszech­nie wiadomo. Wystarczyło być przeciw i już człowiek lądował po właściwej stronie. Teraz? Te­raz Kajetan łapie się na okładkę plotkarskiego pisemka z określe­niem „Ale tłuścioch", a pod obiektyw paparazzi wystawia go jego ukochana. Ta cel ma jasny. Czasy są takie, że człowiek nie jest pewny nawet swojej orienta­cji seksualnej. Pewne jest to, czego sobie życzy telewizja. A tu apetyt rośnie. Upokarzanie na­uczycielki, która marzy o śpiewa­niu, już nie wystarczy. Potrzeba krwi - świeżej i prawdziwej...
Diagnoza naszych czasów w sztuce czeskiego dramaturga Davida Drabka może odkrywcza nie jest. Rzecz jednak w formie, która czerpie ż najlepszych wzorców te­atru i kina naszych południo­wych sąsiadów. Grający Kajetana Marcin Wiśniewski kilka lat te­mu, na tej samej scenie Lubuskie­go Teatru, używał sobie z rurą od­kurzacza w „Opowieściach o zwyczajnym szaleństwie" Petra Zelenki. Teraz pole do popisu ma większe, bo też świat zdaje się być bardziej pokręcony. Z głębi trzewi seks bomby Edyty (świetna Han­na Klepacka) daje o sobie znać Duch Żołądka. Jak? Za pomocą połkniętej karty SIM. Czyż można lepiej oddać wszechwładną moc „komórkowej" rzeczywistości? Oto gliniana tabliczka Golema XXI wieku...„Pływanie synchroniczne" w reżyserii Brano Mazucha jest nie tylko nieprzyjemne. Tu mo­że komuś wystarczyć kilka ch... i pie..., padających ze sceny. Al­bo „niesmaczny" dowcip o wytrysku Eskimosa w postaci... bryłek lodu. Ten spektakl boli. Weźmy sce­nę z rodziną, kiedy mąż gwał­townie to wyrzuca, to wciąga żo­nę do wanny. Aż chciałoby się podbiec do Przemysława Kosińskiego i przerwać to, co robi z Anną Chabowską. Brutalności, dramatowi, prysz­nicowi (zimnemu?), z którego na­prawdę leci woda - jak to Czesi -przeciwstawiają humor. A może nie przeciwstawiają, bowiem dla nich tragedia i śmiech to dwie strony tego samego medalu, który życie się nazywa. Wanna jest tu jednocześnie trumną, ale też dro­gą do wolności. Dla wydry, którą każdy z nas chciałby się pewnie stać, kiedy Piotr Lizak wykonuje końcową, rockową piosenkę. Niech żyje rock'n'roll! - bo też dla miłośników niepokornego, zadziornego teatru jest ta propozy­cja zielonogórskiej sceny.
Na osobne brawa zasługuje Iwona Pasińska - autorka chore­ografii, która raz bawi, a raz uj­muje erotycznym pięknem.

Zdzisław Haczek
Gazeta Lubuska; 04.12.2009